بررسي بيماري اوتيسم، علل بروز آن، چرايي افزايش، امکان درمان و... اين اختلال پرداخت.

اوتيسم چيست؟
اوتيسم را اختلالي نافذ رشدي دانست که در کودکان زير سه سال بروز مي‌کند. وي در توضيح اين نوع اختلال گفت: اوتيسم يک اختلال هسته مرکزي، ارتباطي و اجتماعي و همچنين اختلال در حرکات کليشه‌اي و تماس چشمي است.

معمولاً اين اختلالات تا سن سه سالگي کودک خود را نشان نمي‌دهد اما علائمي وجود دارد که اگر چنانچه والدين حساس باشند مي‌توانند اين علائم را حتي در کودک يک ساله خود نيز مشاهده کنند.

علائم:
تماس چشمي کودکان مختل مي‌شود. به اين معني که کودک توجه مشترک ندارد و همزمان با توجه والدينش به چيزي به آن توجه نمي‌کند.

همچنين بازي کردن او با اسباب‌بازي به شکلي نامتعارف و مثل همسالانش نيست.

علت بروز اوتيسم:
دکتر نظري در پاسخ به اين سوال که علت بروز اوتيسم در کودکان چيست بيان داشت که متاسفانه علت مشخصي براي آن وجود ندارد و کاملاً ناشناخته است.

اما مطمئناً عوامل ژنتيکي در بروز آن بي‌تاثير نيست. آزمايشات نشان داده است ميزان ابتلا به اين بيماري در افرادي که فاميل درجه يک آنها اوتيسم بوده است بسيار بالا است و يا به عنوان مثال در يک دوقلوي يک تخمکي که يکي مبتلا به اوتيسم است، احتمالاً قل ديگر هم مبتلا خواهد شد.

البته تنها عوامل ژنتيکي باعث ابتلاي فرد به اين اختلال نمي‌شود. عوامل محيطي مثل تماس مادر به ويژه در دوران جنيني با جيوه‌ها و آلاينده‌هاي سنگين مي‌تواند باعث بروز اين بيماري بشود.

عوامل رواني – اجتماعي، عوامل عصب شناختي و... نيز در بروز اين بيماري دخيل هستند و در اين‌باره بايد گفت: حجم ماده خاکستري مغز اين کودکان نسبت به ساير کودکان حجيم‌تر است و در نوار مغزي اختلالات کارکردي را نشان مي‌دهد.

چرا تعداد کودکان اوتيسمي رو به افزايش است؟
 افزايش تعداد مبتلايان همه جهان را به وحشت انداخته است خاطر نشان کرد: در سال 1970 سازمان ملي سلامت تعداد مبتلايان به اين اختلال را يک در دو هزار 500 نفر عنوان کرد. اين در حاليست که در سال 2005 همين سازمان در مقاله‌اي تعداد مبتلايان را يک در 250 کودک دانست.

تزايد مبتلايان، به افزايش ملاک‌ها و معيارهاي تشخيص اشاره کرده و افزود: در گذشته شايد تعداد زيادي از کودکان مبتلا بودند اما توسط متخصصان اختلالات آنها  تشخيص داده نمي‌شد اما هم اکنون اين ملاک‌ها دقيق‌تر و بيشتر شده و مي‌توان مبتلايان را به راحتي شناسايي کرد. عامل ديگر در افزايش تعداد مبتلايان در سال‌هاي اخير را افزايش آلاينده‌هاي محيطي و عوامل عصب شناختي مي باشد.

آيا اوتيسم درمان مي‌شود؟
درمان به شکل دارويي به اين معني که فلان دارو اين بيماري را خوب مي‌کند هنوز براي اوتيسم وجود ندارد و اين کودکان اغلب از طريق برنامه‌هاي توانبخشي تا حدي توانايي‌هاي خود را بدست مي‌آورند.

در توضيح روش توانبخشي پذيرفته شده در ميان متخصصان بايد گفت: متخصصان و مربيان اغلب از روش رفتاري استفاده مي‌کنند. به اين معني که يکسري رفتار را تعيين کرده و کودک را به انجام آن تشويق مي‌کنند، چنانچه کودک رفتار خود را به رفتار موردنظر مربي نزديک کرد از ابزارهاي تشويقي براي تقويت رفتار استفاده مي‌شود.

با اشاره به اين مطلب که اين کودکان معمولاً گفتار ندارند و از نظر حرکتي هم يا خيلي کند هستند و يا خيلي تند، مي توان خاطر نشان کرد: در اغلب موارد اين اختلالات بايد از طريق اصول توانبخشي بازتواني شود اما گاهي متخصصن از روش‌هاي زيستي مثل دارو درماني و رژيم غذايي و افزايش ميزان منيزيم موجود در غذا نيز براي درمان استفاه مي‌کنند.

همچنين به يک روش عصب شناختي هم اشاره کرده و توضيح داد: اين روش يکي از جديدترين روش‌ها است که متخصصان به وسيله امواج سعي مي‌کنند امواج منفي مغز کودک را به سمت رفتار به هنجاري که ساير همسالان آنها دارند ببرند. اگرچه اين روش معجزه نخواهد کرد اما تاکنون نتايج اميد بخشي داشته است.

نقش خانواده در بازتواني کودک اوتيسمي
اين کودکان به هيچ وجه نبايد از ساير کودکان جدا شوند بلکه بايد در خانواده و اجتماع مراحل بازتواني را طي کنند. دکتر نظري با تاکيد بر اين مطلب افزود: اين کودکان بايد در کنار خانواده درمان مبتني بر جامعه را طي کنند. خانواده بايد با کودکانشان همراهي کنند.

 آنها بايد آموزش ببينند که چطور رفتار خوب کودک را تقويت کرده و از پاداش به عنوان باج  استفاده نکنند.

 با اين اتفاق خانواده نيز در محيط خانه سعي خواهد کرد تا رفتار به هنجار کودک را تقويت کند.